Mostrar mensagens com a etiqueta Granadilla. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Granadilla. Mostrar todas as mensagens

1/10/2012

Ocho millones por acoger la regasificadora

 El presidente del Cabildo de Gran Canaria, José Miguel Bravo de Laguna, aseguró ayer que la ubicación de la planta de gas se decidirá en un plazo de seis meses y adelantó que el municipio que acoja esa infraestructura obtendrá una compensación económica de 7 u 8 millones de euros por la licencia de obra. El Cabildo retoma la elaboración del Plan Territorial Especial de Hidrocarburos una vez que el Gobierno de Canarias le ha devuelto esa competencia, pero se encuentra con el mismo problema: la oposición radical de los ayuntamientos del Sureste y de San Bartolomé de Tirajana a que se instale en Arinaga o en Juan Grande. 

Bravo de Laguna dijo que hablará con los municipios antes de que los técnicos del Cabildo fijen el lugar idóneo para ubicar la planta regasificadora. Respecto a las declaraciones del ministro de Energía, José Manuel Soria, que pretende desbloquear en tres meses la ubicación de la regasificadora, el presidente del Cabildo comentó que ojalá se pudiera resolver en ese tiempo, pero insistió en que en cuestión de plazos "no es tan optimista".

En cuanto a la negativa por parte de los municipios a dejar que se ubique una regasificadora en su suelo, Bravo de Laguna resaltó que el municipio recibirá una compensación que en el caso de una obra como la planta de gas podrá ser de 7 u 8 millones. "Espero que no vaya a ocurrir como con la cárcel de Juan Grande, que se declaró de interés general y el Ayuntamiento de San Bartolomé de Tirajana se ha quedado sin cobrar la licencia". Por tanto, insistió en que si el Estado la declara de interés general el municipio "no cobrará nada".

Varios técnicos consideraron ayer que los plazos anunciados por Bravo de Laguna son imposibles de cumplir, pues la aprobación definitiva del Plan de Hidrocarburos lleva un tiempo mínimo de un año. Carmelo Padrón, catedrático de Derecho Urbanístico, dijo que sería "un récord para aplaudir", pero aconsejó que "no se haga una chapuza a toda prisa porque habrá muchos opositores". 


laprovincia.es

1/07/2012

¿QUIÉN ES QUIÉN EN EL NEGOCIO DE LAS GASIFICADORAS EN CANARIAS?

El autoritarismo del nuevo "ministro canario" al servicio del lobby del gas


¿Necesita realmente Canarias introducir el gas natural? ¿Se trata de una energía limpia y no contaminante? ¿Es cierto que la instalación de las regasificadoras no entraña peligro alguno para la población? Los interesados defensores de que en Canarias utilicemos ese tipo de energía mantienen que, en efecto, se trata de un proyecto inocuo y beneficioso para las Islas. Sin embargo, el autor de este trabajo, Cristóbal García Vera, sostiene en este artículo que no solo no es así sino que tras la gasificación del Archipiélago se esconden los intereses económicos de personas y empresas con nombres y apellidos.

[Img #3679]
   En su primera visita oficial a las Islas como nuevo ministro de Industria, Energía y Turismo, el pasado lunes dos de enero, José Manuel Soria manifestaba su intención de "desatascar antes de tres meses cualquier tipo de impedimento o restricción administrativa o burocrática” que pueda frenar la imposición de las plantas regasificadoras en Tenerife y Gran Canaria.Coincidiendo con el presidente regional Paulino Rivero, Soria aseguró que “no se puede seguir esperando más por esas instalaciones, que contribuirían a diversificar el mixto energético en las islas y a dotar de mayor seguridad el suministro energético" y que calificó como "absolutamente necesarias". El ministro de Industria del Ejecutivo Rajoy se refirió también a la posible ubicación de la planta de gas en Gran Canaria, afirmando que ésta dependerá fundamentalmente de la decisión del Cabildo y el Gobierno autónomo. "El ministerio - dijo - será muy respetuoso con esta decisión". José Manuel Soria no aludió, en cambio, al firme rechazo a la regasificadora que mantienen los alcaldes de la mancomunidad del Sureste. La comarca en que está planeado construirla. Todo parece indicar, pues, que el presidente del Partido Popular de Canarias tiene pensado solventar este conflicto haciendo uso del "ordeno y mando" que ha caracterizado hasta el momento su trayectoria política. Una decisión que desmiente a su compañero de partido y presidente del Cabildo José Miguel Bravo de Laguna, que manifestaba hace escasas fechas su intención de “no imponer dicha ubicación en contra de la oposición del Sureste”.   



CONSENSO INSTITUCIONAL EN TORNO AL GAS

      Pero si la introducción en Canarias del Gas Natural Licuado puede verse acelerada por el conocido carácter autoritario de José Manuel Soria, resulta preciso señalar que la imposición de este combustible como supuesta  "alternativa" energética nace del consenso de PP,  PSOEy Coalición Canaria. A comienzos del pasado 2011, el antecesor de José Manuel Soria al frente de la cartera de Industria, Miguel Sebastián, reconocía durante una visita a las Islas que "la introducción del gas en Canarias era una de sus principales apuestas". Sebastián, como hoy José Manuel Soria, coincidía con Paulino Rivero en calificar el gas como "un elemento estratégico”. Y el proyecto tenía ya entonces un largo recorrido. Algunos años antes, durante su campaña como candidato a la presidencia del Gobierno autónomo, Juan Fernando López Aguilar defendía públicamente la "regasificación" de Canarias, arguyendo que ésta fuente de energía "contamina mucho menos que el petróleo". 

      La realidad, sin embargo, nada tiene que ver con la propaganda política con la que se pretende convencer a la población de las Islas sobre las virtudes del proyecto gasífero. El Gas Natural Licuado no es solamente una energía peligrosa y contaminante, que aumenta el problema de la polución medioambiental y agrava el cambio climático, sino que, al igual que sucede con el petróleo, el cénit de su producción es inminente. Un estudio del acreditado geólogo Euarn Mearns estima que en el caso de los  países productores del norte de África (Libia, Egipto y Argelia), este cénit podría alcanzarse en el  año 2015, fecha a partir de la cual la producción de gas  comenzará a declinar con el consiguiente aumento exponencial de su precio. 

      Por otro lado, instalaciones como las que se pretenden construir en los puertos de Arinaga(Gran Canaria) y Granadilla (Tenerife) han sufrido en todo el mundo accidentes con miles de víctimas mortales. En 1984 el siniestro de una planta de gas en México provocaba 5.000 muertos, 4.200 heridos y más de 1000 desaparecidos. Ardieron 6.500 toneladas de combustible y  la radiación térmica generada fue tan alta que solo se consiguió reconocer al 2% de los cadáveres y unas 20 hectáreas de superficie fueron afectadas. En 2004 otro accidente en una planta de Argelia costó 27 muertos y 80 heridos. Siniestros parecidos han tenido lugar en plantas recalificadoras de New York, Maryland, etc.


¿QUÉ HAY DETRÁS DEL PROYECTO DEL GAS NATURAL?

       La opción del Gas Natural Licuado, por tanto, se presenta como una de las menos adecuadas para "disminuir la vulnerabilidad y la dependencia energética del archipiélago", tal y como sostienen sus múltiples defensores. Los análisis más rigurosos efectuados sobre esta materia indican, por el contrario, que cualquier planteamiento que aspire a impulsar un verdadero progreso para las islas, avanzando en su soberanía energética, exigiría orientar los recursos disponibles hacia el desarrollo de las fuentes de energía limpia y renovable. Explotando  las inmejorables condiciones que para ello ofrece el Archipiélago.

       Entender por qué este conjunto de irrebatibles evidencias no modifican un ápice la apuesta por el GNL de los partidos institucionales exige conocer quiénes realizarán con la operación un negocio multimillonario. En el año 2005, el Gobierno regional  privatizaba a dedo la Compañía Transportista de Gas de Canarias SA (GASCAN).  Para repartir el pastel  creaba ad hoc la entidad Regional Canaria de Energía S.L., integrada por un “selecto” grupo de empresarios de las dos provincias que se hicieron con el 40% de GASCAN por el módico precio de 1,6 millones de euros.  Estos empresarios constituyeron sendas Sociedades Anónimas para canalizar su productiva inversión.  Una en Las Palmas, denominada Agrupación Energética de Canarias, S.A. y formada por Lopesan, Satocan, Astican, Pérez Moreno, Laymos yPedro Agustín del Castillo.  

      La otra en Tenerife, bajo la denominación de Inversiones Energéticas de Tenerife, S.A.Como accionistas de esta última figuraban las empresas de Pedro Suárez, Antonio Plasencia, José Fernando Rodríguez de Azero y Pedro Luis Cobiella. El pasado mes de septiembre la empresa Enegas - participada por  Omán Oil Company, el banco Mare Nostrum, Cajastur, BBK y otros fondos de inversiones ingleses y americanos - compraba las acciones de los empresarios canarios, haciéndose con el 41,94% de la compañía. El resto queda repartido entre Endesa (47,18%) y Sodecan -perteneciente al Gobierno de Canarias- con un 10,88%.

      Son las espectaculares expectativas de ganancia de estos poderosos grupos empresariales, y no el “interés general”, las que animan a sus representantes políticos a imponer en las Islas el gas natural al precio que sea necesario. Y aun a costa de exponer al Archipiélago a una crisis de consecuencias difícilmente calculables, al profundizar en un modelo energético basado en los combustibles fósiles cuya fecha de caducidad se encuentra cada vez más cercana. 

 Por Cristóbal García Vera - Redacción Canarias Semanal


12/01/2011

El Puerto es la última opción para poner la regasificadora

Un informe técnico de la empresa descarta La Isleta por su cercanía a una zona militar


Juan Miguel Sanjuán, consejero de Gascan, sociedad que promueve la implantación del gas en Canarias, explicó ayer que la empresa realizó diversos estudios en toda la costa de Gran Canaria y comprobó que el sitio "más idóneo de toda la Isla" para la planta de gas era Arinaga, si bien se contempló como posibilidad ubicarla en el puerto de La Luz. Pero Sanjuán admitió que si bien esta opción se vio como "una barbaridad" el hecho de que el alcalde de la capital, Juan José Cardona, la haya propuesto en estos días es de tener en cuenta porque "siempre es mejor contar con la gasificadora en la Isla que no tener ninguna".


El consejero de Gascan aprovechó para felicitar al alcalde Juan José Cardona por tener la "valentía" de defender la instalación de la gasificadora en el puerto de La Luz. Sanjuán dijo que el regidor demuestra que tiene perspectivas de futuro porque se trata de una infraestructura indispensable para Gran Canaria.

Respecto a la propuesta de ubicar la planta sobre una isla flotante a la altura de Juan Grande, Juan Miguel Sanjuán explicó que esta solución también es "una barbaridad técnica". En ese sentido, argumentó que esta idea, que defendió en el anterior mandato el Cabildo, consistía en construir una isla casi del tamaño del puerto de Arinaga, lo que suponía casi afrontar la misma infraestructura portuaria porque esa isla debería de contar con otro puerto. También cuestionó otra de las alternativas que se han defendido en los últimos años que proponía poner la gasificadora en un barco en medio del mar solución que tachó igualmente como "otra barbaridad desde el punto de vista técnico".


Juan Miguel Sanjuán recalcó ayer que cuando se crea Gascan (participada al 40% por capital canario) siempre se vio como el lugar más acertado el puerto de Arinaga, incluso se entendió que la inversión se iba a llevar a cabo antes en Gran Canaria que en Tenerife (Granadilla). Sin embargo, el hecho de que pasan los años y se mantiene bloqueada la inversión en Gran Canaria es el que deriva en que la sede de la empresa se traslade a Tenerife.

Por su parte, la federación ecologista Ben Magec desveló ayer que la propia Gascan ya había descartado en un informe técnico del año 2006 la opción de La Isleta porque no reunía "ninguna ventaja". El informe del director técnico de Gascan, José Manuel Guirao, presentado en la ULPGC, dejaba en evidencia la poca viabilidad de la capital para la instalación del gas. En su informe, Gascan señalaba la falta de terrenos (Roque Ceniciento es propiedad del Ministerio de Defensa), la cercanía con una zona militar y un espacio natural protegido y la obligación de construir un gasoducto de 45 kilómetros -lo que encarecería el proyecto- como principales escollos.

la provincia/diario de las palmas

11/28/2011

En que beneficia una gasificadora la vida de mi hijo?

Cantera del Roque Ceniciento... lugar de instalación de la Planta Gasificadora

Nuestro nuevo Alcalde quiere colocar una gasificadora en La Isleta, más concretamente será en la cantera del Roque Ceniciento… junto al Paisaje Natural de La Isleta y no muy lejos del barrio…


Y yo me pregunto; todo esto en qué beneficiará la vida de mi hijo?

A) En pocos años podrá comprar una casa a muy buen precio… seamos realistas, nadie quiere vivir ni comprar una casa cerca de una gasificadora… las viviendas de La Isleta perderán valor… dormir no dormirá tranquilo, pero su hipoteca será baja…

B) Tras instalar la gasificadora supongo que dejaran atracar en el Puerto a esos barcos de gas que siempre fondean fuera de la bahía, por detras de La Isleta… por medidas de seguridad… lo interesante es que mi hijo podrá acercarse al muelle y ver estos inmensos barcos de cerca…

C) Supondrá más tráfico de camiones y coches hacia La Isleta… seguro que la situación será tan inaguantable que verá como se termina por solucionar el problema de los atascos en el Puerto…

D) Es posible que encuentre un trabajo en la planta gasificadora, desde hace tiempo se interesa mucho por las energias renovables, me pregunta por esos molinos de viento, y por esas placas tan raras, yo le explico que es energía limpia… pero que nuestras autoridades prefieren invertir en gas…

E) Incluso La Playa de las Canteras dejará de ser lo que es, debido a la influencia de las corrientes y de los vientos, puede que la conviertan en una playa sin atractivo, incluso contaminada en el peor de los casos… podrá jugar al fútbol sin preocuparse de que la policia le quite la pelota…

F) Y por último, quizas sus hijos podrán ver algún día recolocados esos tanques de gasoil que muchos vecinos piden sean instalados en el interior del Puerto, por medidas de seguridad… en efecto he dicho sus hijos…

Vivir en La Isleta será una maravilla, tráfico rodado asfixiante, contaminación debido al gran tráfico portuario, sin zonas verdes, pero con un Paisaje Natural ocupado por militares que no paran de realizar pruebas de tiro y maniobras con helicópteros, etc… justo encima de nuestras casas… y ahora una gasificadora… sin duda La Isleta es un barrio industrial… olvidado y maltratado… estrujado por el Puerto por una lado y los militares por el otro…

En definitiva tendremos a los militares haciendo pruebas de tiro junto a la gasificadora…




ConoceLaIsleta
La Isleta un lugar maravilloso… Islas Canarias…

3/21/2011

As regasificadoras canarias: dúas bombas de reloxería sobre o Arquipélago

Os accidentes con plantas de gas foron máis numerosos e tan mortais como os das centrais nucleares


Cristóbal García Vera Canarias-semanal Hoy a las 18:36

Mentres escribimos estas liñas, o mundo enteiro continúa en albas pola catástrofe nuclear de Xapón. Unha catástrofe que volveu a pór en evidencia, do xeito máis dramático, a nula credibilidade dos defensores da industria nuclear que insisten en "vendela" como unha fonte de enerxía "limpa e segura". As centrais nucleares non soamente liberan radiación en forma de gases e líquidos ao medioambiente durante o seu funcionamento ata en ausencia de incidentes. Ademais, resulta imposible garantir que non sufrirán accidentes como o xaponés -causados por un tsunami, un terremoto ou outras causas naturais ou humanas- con consecuencias devastadoras para a poboación que se poden prolongar durante décadas ou ata centos de anos. As radiacións liberadas na central nuclear de Fukushima continuarán provocando vítimas moito tempo despois de que a prensa mundial deixe de recordar o sucedido ou comece a fornecer noticias sobre a suposta recuperación da "normalidade" no país asiático.

A pesar da enorme gravidade deste suceso, todos os precedentes permiten augurar que a maioría dos gobernos dos países que optaron por seguir impulsando a industria nuclear continuarán adiante cos seus plans, axiña que como pase a alarma coa axuda da desinformación oficial sobre o verdadeiro alcance do sinistro. En España, o executivo de José Luís Rodríguez Zapatero -que chegou á Moncloa prometendo pechar as centrais nucleares e terminou por decretar que estas continúen operando máis aló do tempo para o que foron concibidas- xa manifestou que "non se pode debater en quente sobre este tema". Un xeito diplomático de deixar claro que a súa orientación pronuclear non será modificada por ningún accidente. Aínda que non se pode minimizar a influencia que neste tipo de decisións ten un poderoso lobby cuxos tentáculos alcanzan aos gobernos europeos e de EE.UU. "tamén ao español " a causa última deste aparente despropósito é estrutural. O crecemento indefinido que a economía capitalista necesita para non colapsar esixe un achegue de enerxía tamén crecente que resulta imposible soster a longo prazo. Esta pretensión desarrollista é sinxelamente inviable, ata coa suma de achéguelos de todas as fontes non renovables e renovables existentes. Admitir devandita realidade, con todo, non é unha opción que poida considerarse sen cuestionar o propio sistema, o que situou á humanidade ante unha encrucillada na que o factor tempo xa é decisivo.

Posiblemente a nuclear é a peor das "saídas" achadas polo sistema capitalista para enfrontar a contradición irresoluble entre a súa dinámica esencial de expansión continúa -e depredadora- e a finitud dos recursos do planeta. Non é, con todo, o único tipo de industria que trata de imporse a pesar dos graves riscos que comporta e de que realmente estean lonxe de solucionar o problema enerxético. En Canarias, os executivos central e autonómico están firmemente decididos a introducir o Gas Natural Licuado para, supostamente, "diminuír a vulnerabilidade e dependencia enerxética do Arquipélago". Na súa recente visita ás Illas, o tamén pronuclear ministro de Industria Miguel Sebastián manifestaba publicamente que "a introdución do gas en Canarias é unha dos seus principais apostas". Sebastián coincidía co presidente rexional Paulino Rivero en que "o gas é un elemento estratéxico" e na "necesidade de que chegase xa a Gran Canaria".

Esta última mención non era gratuíta. Actualmente está prevista a construción de dúas plantas regasificadoras nos municipios de Granadilla, en Tenerife, e Arinaga, en Gran Canaria. A primeira delas conta coa oposición dos ecoloxistas e os movementos sociais da illa picuda. En Gran Canaria, con todo, ao rexeitamento dos ecoloxistas súmase tamén o da Mancomunidade do Sureste. Neste caso dáse o paradoxo de que a oposición institucional atópase encabezada polo alcalde de Agüimes Antonio Morales. O mesmo que fai algúns anos impuxo a construción do porto de Arinaga que hoxe se pretende que albergue a instalación gasística. Aínda que o primeiro edil cuestiona teoricamente a necesidade de introducir esta fonte de enerxía -con datos e argumentos contundentes- a súa negativa fundamental diríxese á intención dos gobernos español e canario de situar en terra plántaa regasificadora, polo indubidable risco que iso leva. E é que, en efecto, estamos falando de instalacións especialmente perigosas que sufriron accidentes con vítimas mortais en todo o mundo. En 1984, o sinistro dunha planta de gas licuado en San Juan de Ixhuatepec (México) provocou 5.000 mortos, 4.200 feridos e máis de mil desaparecidos. Arderon 6.500 toneladas e as llamaradas alcanzaron 300 metros de altura. A radiación térmica foi tal que só foron recoñecidos o 2% dos cadáveres e unhas 20 hectáreas de superficie foron afectadas pola explosión e a radiación. En 2004 outro accidente nunha planta de Alxeria custou 27 mortos e 80 feridos. A lista inclúe plantas accidentadas en Staten Island (New York), Maryland, etc. Estes e outros antecedentes, con todo, non bastaron para que o Goberno "da xente" e o Executivo socialdemócrata de Rodríguez Zapatero expóñanse sequera a opción suxerida polo propio Morales como "mal menor". A construción de plantas "off shore" -mar dentro- afastadas das zonas poboadas e con menor impacto visual. A planta que actualmente está proxectada en Gran Canaria esixiría levantar, entre outras estruturas, dous depósitos para o gas da altura dun edificio de vinte plantas. Non é difícil imaxinar o desastre que provocaría un incendio accidental desas enormes bombas inflamables.

O "mal menor", sexa como for, resulta tan inadmisible como esta opción temeraria. Como ben apuntan os ecoloxistas de Ben Magec, a aposta polo gas implica profundar nun modelo enerxético baseado no consumo de combustibles fósiles que ten unha cada vez máis próxima data de caducidade. Non diminúe, senón todo o contrario, a dependencia enerxética do Arquipélago e non sería rendible para as illas nin sequera aplicando o máis estreita análise economicista. Para comprender por que, a pesar de todo, empéñanse en introducir o gas os gobernos autonómico e español resulta imprescindible recordar que tamén haberá quen obteñan pingües beneficios co novo negocio. No ano 2005, o Goberno canario privatizaba, a dedo, a Compañía Transportista de Gas de Canarias SA (GASCAN). Para a repartición do pastel creouse ad hoc a entidade Rexional Canaria de Enerxía S.L, integrada por un "selecto" grupo de empresarios das dúas provincias que se fixeron co 40% de GASCAN polo máis que módico prezo de 1,6 millóns de euros. Estes empresarios constituíron sendas Sociedades Anónimas para canalizar o seu produtivo investimento. Unha nas Palmas, denominada Agrupación Enerxética de Canarias, S.A. e formada por Lopesan, Satocan, Astican, Pérez Moreno, Laymos e Pedro Agustín del Castillo. A outra en Tenerife, baixo a denominación de Investimentos Enerxéticos de Tenerife, S.A. Como accionistas desta última figuran as empresas de Pedro Suárez, Antonio Plasencia, José Fernando Rodríguez de Azero e Pedro Luís Cobiella. No negocio do gas participarán tamén cunha presenza destacada a multinacional española ENDESA -accionista de GASCAN- e Enegás "participada polo Estado español", que xa anunciaron un investimento de 200 millóns de euros para a regasificadora de Granadilla.

Nesta ecuación, folga dicilo, para os executivos rexional e español son variables despreciables tanto a imperioso necesidade do Arquipélago de avanzar cara á soberanía enerxética antes de que o cénit dos combustibles fósiles condúzanos a unha crise sen precedentes, como a propia seguridade dos canarios. Os responsables dunha posible catástrofe futura atópanse, xa que logo, suficientemente identificados.

4/26/2010

diversificar a dependencia enerxética de Canarias?


Endesa insiste na necesidade das plantas de gas en Gran Canaria e Tenerife para diversificar dependencia enerxética

O conselleiro delegado de Endesa, Andrea Brentan, insistiu hoxe na necesidade levar a cabo a instalación de dous terminais de gas licuado, unha en Gran Canaria e outra en Tenerife, para "diversificar a dependencia enerxética de Canarias" ademais de conseguir, con iso, a "redución notable de emisións de CO2". [Ler máis]

20 minutos.com

O Sureste aposta pola sustentabilidade

11/21/2009

Enerxías renovables incompetencia ou premeditación?


Xa o dixo Jeremy Rifkin na súa excelente intervención á cal tiven o gusto de asistir invitado por Antonio Morales, Alcalde de Agüimes nas xornadas de desenvolvemento sostible organizadas pola mancomunidade do Sueste de Gran Canaria: “Canarias es la Arabia Saudí de las energías renovables…”. A día de hoxe, Canarias debería estar producindo polo menos o 50% da súa enerxía de forma limpa (Navarra produce o 70%) o que nos evitaría aos canarios comprar máis de mil millóns de Euros ao ano de combustibles fósiles. En cambio a presenza deste tipo de infraestruturas apenas supón o 4% da enerxía consumida nas nosas illas, Por que sucede isto? A quen beneficia a non implantación de enerxías renovables? Cal sería o custo real para os cidadáns se se implantasen estratexias proactivas a favor destas infraestruturas?
As respostas a estas preguntas que hoxe expomos aquí, posiblemente sorprendan. O lector máis conservador e afín a tendencias pro-goberno pódeas cualificar de "conspiranoia medioambientalita" pero lles aseguro que os datos aquí expostos están contrastados e son constatables. Polo que pasemos a analizar.


1º) Por que unha implantación tan baixa de renovables?

Son varias as causas que inflúen na baixa implantación, a primeira e máis fundamental é o réxime de monopolio exercido pola empresa UNELCO/ENDESA nas nosas illas durante xeracións. Non nos chamemos a engano, esta multinacional, como non podería ser doutro xeito, responde a criterios empresariais de obtención de beneficios, redución de custos, maximización do valor das accións, externalidades e un concepto menos coñecido polo publico en xeral, que se coñece como "barreiras de entrada" que podemos definir de xeito simple como; os mecanismos que dificultan o ingreso de novas empresas á industria, estes mecanismos teñen certa xustificación cando para iso se utilizan recursos e estratexias netamente empresariais, con todo, se para alzar as devanditas "barreiras de entrada" utilízase ao poder político xunto coa complicidade dalgúns técnicos redactores, e isto faise en detrimento do interese xeral, ó para favorecer o réxime de monopolio da multinacional dominante, entón estamos asistindo á forma de corrupción mais baixa e difícil de erradicar, a corrupción institucionalizada.

Algúns exemplos:

A redacción das bases dos concursos eólicos; Nela limítase a potencia a instalar nunha cantidade ridícula, cando hai interese de novas empresas locais e foráneas en instalar ata dez veces mais do permitido polo goberno, sen custo algún para o cidadán, e cun enorme beneficio para as facendas locais. Tamén se redactan condicionantes inadmisibles, para que o concurso acabe nun conglomerado de reclamacións e recursos que fagan inviable a instalación da potencia adxudicada (O 80% dos parques eólicos adxudicados en Canarias non se poderán executar)...
Como resultado destes condicionantes, en Canarias fai dez anos que nos se instala un aeroxerador, e a maioría dos proxectos fotovoltaicos, foron rexeitados polo Cabildo de Tenerife, ao denegarse a cualificación territorial, curiosamente empresas públicas dependentes do Cabildo como o ITER (Instituto Tecnolóxico de Enerxías Renovables) non deixan de crecer, a base de saltarse os procedementos administrativos establecidos para os promotores destas infraestruturas, afastándose do espírito co que se creou o ITER, fabricando produtos financeiros con meros fins especulativos, e facendo unha competencia desleal aos promotores privados xa que as súas instalacións álzanse sobre terreos expropiados a moi baixo prezo (SOLTEN II).

2º) A quen beneficia unha baixa implantación en renovables?

Os beneficiarios máis obvios son os principais provedores de recursos enerxéticos xerados a través de combustibles fósiles UNELCO/ENDESA, e os propios provedores de combustibles fósiles CEPSA, DISA, e nun futurible GASCAN...
Pero hai outros beneficiarios da non implantación das renovables, estes son quizais menos obvios, pero igual de importantes á hora de formar "barreiras de entrada". Para que GASCAN salga adiante, hai que construír a planta regasificadora de GNL (Gas Natural Licuado) en Granadilla, esta venderá a UNELCO/ENDESA o gas necesario para continuar o monopolio da produción eléctrica (coa consecuente redución en custos e aumento de beneficios), e para prover de GNL á planta, hai que construír o Porto Industrial de Granadilla, curiosamente as empresas concesionarias das obras de construción do porto, e algúns dos propietarios dos terreos portuarios anexos, son conselleiros e/ou accionistas de GASCAN, co que se consegue a cuadratura do círculo enerxético en Canarias. [Ler máis]


Antonio Cabrera Expósito. Concejal de Alternativa Si Se Puede

9/15/2009

Insisten en gasearnos


De novo unha campañita para tratar de seguir insistindo no engano aos canarios cunha pretendida necesidade de que o gas instálese en Canarias. Son tantas as expectativas depositadas neste negociete que cada certo tempo e coincidindo con algunha manobra nova ao redor da súa implantación, articúlase unha artimaña político-empresarial-mediática tendente a sementar dúbidas e a intentar tergiversar a túzara realidade que lles impide fraguar un pelotazo que favorecería a un armazón de poder enquistado ata as tachas na nosa terra.
Así, o pasado xoves día 3 do presente mes, o Goberno canario lanza a mensaxe de que o executivo demanda á UE que reteña o diñeiro do gas dado que Canarias podería perder 50 millóns se se seguen atrasando as plantas de Tenerife e Gran Canaria, e tráese ao comisario europeo de Enerxía, Andris Piebalgs -coincidindo por outra banda cun proceso de venda de Gascan que necesita a confirmación oficial de que os proxectos do gas continúan para poder facer especulativamente moito máis rendible, moi rendible, a operación- para que se preste ao xogo de vendernos as excelencias deste combustible fósil, altamente contaminante, escaso e en mans dun perigoso cártel internacional, conformado fundamentalmente por Rusia e Alxeria, que sementa cada día de inseguridade a garantía de subministración deste combustible.
O comisario europeo, ex ministro letón de Educación, ben descansado, ben aloxado e ben comido -os medios de comunicación dan conta dunha opípara cea organizada por Unelco-Endesa na súa honra no hotel Santa Catalina- non dubidou en manifestar o respaldo á entrada do gas en Canarias "a pesar de ecoloxistas e concellos" para os que, faltaría máis, non tivo sequera un ratiño para, non xa cear, senón sequera escoitar, aínda que fóra de pé e nun corredor, a versión dunha das partes.
Andris Piebalgs, que en múltiples foros insistiu unha e outra vez en facer unha chamada á potenciación das enerxías renovables para romper a dependencia enerxética europea, prestouse aquí en Canarias ao xogo de trasladar á sociedade unha mensaxe absolutamente torticero.
Fronte ao reto europeo de alcanzar en 2020 un 40% de enerxías renovables e aos mandatos sucesivos da Comisión e ao recollido na carta Europea da Enerxía que insiste en garantir as subministracións enerxéticas da UE e que, por certo, non foi asinada por Rusia; fronte ao recollido no plan de Política Enerxética para Europa, un conxunto de accións do Consello de Europa para 2007-2009, que sinala a necesidade de garantir o funcionamento adecuado do mercado interior da enerxía, a seguridade da subministración estratéxica e unha redución concreta da emisión de gases de efecto invernadoiro; fronte ao sinalado no Libro Verde para o Desenvolvemento Sostible, de 2006, que insiste en desenvolver unha política enerxética ao redor da sustentabilidade, @fomentando as fontes de enerxía renovables e a eficacia enerxética, a competitividade e a seguridade do abastecemento"...
Fronte ao espírito do Cume de Paris de 1972 e o Primeiro Programa de Acción de 1973, ao Acta Única Europea 1987, o TUE de 1992, o Tratado de Ámsterdam de 1997, á Estratexia Europea de Desenvolvemento Sostible de Gotemburgo que incluía "o cambio climático e as enerxía limpas", dentro de seis grandes obxectivos estratéxicos, ao Plan de Acción da Comisión para a Eficiencia Enerxética de 2006, "ou como facer máis con menos", o señor Piebalgs -ó Piebalgas?- se pliega ao xogo do Goberno canario, Gascan e Endesa para resaltar a necesidade do gas para Canarias, colaborando a que se dilúa a política europea de sustentabilidade no apoio explícito a un combustible, insisto, escaso, fráxil na garantía de subministración e moi contaminante.
Si, altamente contaminante, como sinala, volvo repetilo, entre outros Lovelock, o pai de Gaia, que afirma tajantemente que o metano que producen os escapes de gas son vinte e catro veces máis potentes como efecto invernadoiro que o dióxido de carbono, e que se as fugas de gas alcanzan un 4%, o efecto invernadoiro é máis de tres veces superior ao producido ao queimar carbón, o máis contaminante dos fósiles.[Ler máis]

4/25/2009

Comunicado da Plataforma Cidadá contra o Porto de Granadilla


A Plataforma Cidadá contra o Porto Industrial de Granadilla, en resposta ás directas alusións cara ao noso colectivo (así como cara a l@s decenas de miles de ciudadan@s de Tenerife que senten ou se sentiron identificades coa nosa loita), vertidas polo señor D. Ignacio González, presidente da Cámara de Comercio, Industria e Navegación de Tenerife, tachando de " irresponsables " a l@s membros deste colectivo cidadán, quere cuestionar aquí os argumentos que, segundo este organismo, xustificarían a " imperioso necesidade " de construír un porto industrial nas costas de Granadilla de Abona.

Cre vostede Sr. Ignacio González que é Responsable a construción dunha infraestrutura que ocasionaría graves e irreversibles repercusións Ambientais, condenando á desaparición a decenas de calas e praias en perfecto estado de conservación, que son precisamente as que atraen ao tan valorado "turismo de calidade" cara ás nosas costas?

Cre así mesmo que foi Responsable, a vertixinosa deterioración Ambiental, paisaxístico e cultural que vén sufrindo, en mans de construtores e politic@s desaprensivos, o fráxil e limitado territorio canario nas últimas décadas...


Para concluír, a Plataforma Cidadá contra o Porto Industrial de Granadilla quere facer saber a D. Ignacio González, ao organismo que representa e á sociedade canaria que, pola Gran Responsabilidade que nos compete, para co presente e sobre todo para co futuro da nosa Terra, seguiremos facendo todo o que estea nas nosas mans para Abortar dunha vez e para sempre o Inútil, Devastador e Ilegal porto de Granadilla !!.


[Ler máis] Comunicado da Plataforma Cidadá contra o Porto de Granadilla


O Goberno central irrompe no 'megapuerto' canario

3/09/2009

A xustiza empeza a asumir o verde

NoN ao Porto de Granadilla

Os xuíces están perdendo o medo a paralizar grandes obras, a miúdo públicas, para salvar unha árbore ou un animal protexido. Hai casos extremos, como o que protagonizou o mércores o Tribunal Superior de Xustiza de Canarias ao suspender de forma indefinida as obras do porto de Granadilla (en Tenerife, máis de 300 millóns de investimento previsto) para preservar unha alga protexida.
Pero hai moitos máis. O oso pardo parou a estación de esquí de San Glorio; o hotel do Algarrobico é ilegal e o xuíz considera que La Junta manipulou os planos dun parque natural para permitilo; un dos maiores proxectos eólicos foi anulado por estar en zona de urogallo; a cegoña negra impediu a urbanización en Las Navas del Marqués, e un ex conselleiro de Murcia foi detido o mércores pola recualificación dunha zona con aguia perdicera e tartaruga moura. David vence cada vez máis a Goliat.
Pero como di Sus0, os xuíces nos que confio espero retiren do interior da Ría de Ferrol a ilegal e perigosa planta de gas de Reganosa, que está destruíndo o ecosistema mariño da ría e expoñendo a vida de miles de persoas.

[+ Ler máis] Artigo orixinal El País

2/27/2009

Quen controlará o gas en Tenerife?

Enagás negocia a súa entrada na compañía que construirá a planta de regasificación do porto de Granadilla, no sur da illa. Compraríalle as accións a Unelco Endesa e é posible que tamén aos empresarios locais que participan no negocio.

Quen son os donos de Gascán?
Na web da compañía veñen os nomes dos tres accionistas pero non as súas porcentaxes de participación.
Unelco Endesa ten un 47%.
Rexional Canaria de Enerxías S.L. un 42%.
E a Sociedade para o Desenvolvemento Económico de Canarias (Sodecan), empresa pública do Goberno rexional, un 11%...

Artigo orixinal
Sebadal humano contra o 'macropuerto'
Tenerife salva (polo momento) o seu ecosistema mariño

1/03/2009

O gas chegará á pequena industria canaria en 2015



As pequenas industrias canarias, como panaderías ou lavanderías, que utilizan fontes de calor, así como os establecementos turísticos, poderán dispor de gas natural a partir do ano 2015, segundo as previsións de Gascan, e segundo entren en funcionamento as regasificadoras de Tenerife e Gran Canaria nos prazos previstos.
Fai moi pouco, Acciona e Técnicas Reunidas adxudicáronse a construción de ambas as instalacións por 450 millóns de euros e deberían estar terminadas nun prazo de 44 meses. Para a regasificadora de Tenerife, que se instalará no polígono industrial de Granadilla, parece que as previsións cúmprense e o gas chegará á Illa en 2012. Non ocorre así coa regasificadora de Gran Canaria que xa aprecia atrasos na decisión da súa posible localización.

Artigo orixinal

12/22/2008

As dúas plantas de gas de Canarias son ilegais

O portavoz de Ben Magec Ecologistas en Acción, Alberto Martín, insistiu este xoves en que os proxectos das dúas plantas de gas de Gran Canaria e Tenerife que se adxudicaron ás empresas Técnicas Reunidas e Acciona "son ilegais porque seguen faltando trámites que pasar".
Neste sentido, Martín asegurou que o comisario de Medio Ambiente da Unión Europea, Stavros Dimas "volveu a abrir o proceso polas serias dúbidas que lle xera".
Ademais, o portavoz do colectivo manifestou que Dimas tamén solicitou "información urxente ao Reino de España sobre este proxecto, entre outras cousas polas queixas que presentamos".
O mércores fíxose público a adxudicación en consorcio da construción de dous terminais de gas natural licuado (GNL) en Canarias por un importe de entre 450 e 490 millóns de euros.
O promotor do proxecto é Gascan, compañía transportista de gas participada por Unelco (Endesa), Sodecan e outras empresas canarias, cuxo obxectivo é introducir o gas natural como fonte de enerxía en Canarias.

Canarias, paraiso de la corrupción
En Chuza (tximbalee)
Tenerife en línea
O porto de Granadilla é ilegal

12/17/2008

ANDANADAS DE GAS


Técnicas Reunidas e Acciona adxudicáronse en consorcio a construción de dous terminais de gas natural licuado (GNL) en Canarias.
O promotor do proxecto é Gascan, compañía transportista de gas participada polo goberno canario o grupo enerxético Unelco (Endesa), Sodecan e outras empresas canarias, cuxo obxectivo é introducir o gas natural como fonte de enerxía en Canarias.
As terminais construiranse en Granadilla (Tenerife) e Arinaga (Gran Canaria), e fundamentalmente destinaranse a prover gas natural para a xeración eléctrica a través de plantas de ciclo combinado, que substituirán progresivamente ás centrais existentes que actualmente consomen gasoil.
Artigo orixinal
Mentiras con gas